ਤਿੰਨ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ ਸਮਾਨ ਬੰਨ੍ਹੋ: ਠੰਢਾ ਪਾਣੀ, ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਪੈਦਲ ਚੱਲਣਾ, ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਆਏ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਵਿਛੜ ਜਾਣ ਦੀ ਸੰਭਾਵਨਾ।
ਤੁਸੀਂ ਕੱਪੜਿਆਂ ਸਮੇਤ ਸਨਾਨ ਕਰੋਗੇ। ਕੁੰਭ ਦੇ ਘਾਟ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਵੀ ਕੱਪੜੇ ਨਹੀਂ ਉਤਾਰਦਾ। ਕੱਪੜਿਆਂ ਦਾ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਜੋੜਾ ਲਿਆਓ ਜਿਸ ਦੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਿੱਜਣ ਨਾਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੋਈ ਇਤਰਾਜ਼ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਬਦਲਣ ਲਈ ਇੱਕ ਪੂਰਾ ਸੁੱਕਾ ਜੋੜਾ — ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਚਿਪਕਣ ਵਾਲੇ ਸਿੰਥੈਟਿਕ ਕੱਪੜਿਆਂ ਦੀ ਥਾਂ ਸੂਤੀ ਕੱਪੜੇ, ਜੋ ਸੁੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਸੂਤੀ ਸਲਵਾਰ-ਕਮੀਜ਼ ਜਾਂ ਸਾੜੀ ਸੁਵਿਧਾਜਨਕ ਅਤੇ ਰਵਾਇਤੀ ਚੋਣ ਹੈ; ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਕੱਪੜੇ ਬਦਲਣ ਵੇਲੇ ਓਟ ਲਈ ਇੱਕ ਵਾਧੂ ਲੰਮਾ ਕੱਪੜਾ ਨਾਲ ਰੱਖਦੀਆਂ ਹਨ। ਮਰਦਾਂ ਲਈ ਧੋਤੀ ਜਾਂ ਨਿੱਕਰ। ਮੁੱਖ ਘਾਟਾਂ ਉੱਤੇ ਕੱਪੜੇ ਬਦਲਣ ਲਈ ਘੇਰੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਉੱਥੇ ਭੀੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਤੌਲੀਆ ਜਾਂ ਕੱਪੜਾ ਲਿਆਓ ਜਿਸ ਦੀ ਓਟ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਕੱਪੜੇ ਬਦਲ ਸਕੋ।
ਫਿਰ ਨਿੱਘ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕਰੋ, ਅਤੇ ਜਿੰਨਾ ਤੁਸੀਂ ਸੋਚਦੇ ਹੋ ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਧ। ਜਨਵਰੀ ਵਿੱਚ ਹਰਿਦੁਆਰ ਜਾਂ ਪ੍ਰਯਾਗਰਾਜ ਵਿਖੇ ਸਵੇਰ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤਾਪਮਾਨ 4–8 °C ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਨਦੀ ਦਾ ਪਾਣੀ ਬਰਫ਼ ਵਰਗਾ ਠੰਢਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਅਸਲ ਠੰਢ ਡੁਬਕੀ ਵੇਲੇ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦੀ; ਇਹ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਣ ਵੇਲੇ ਲੱਗਦੀ ਹੈ। ਭਾਰੇ ਕੋਟ ਨਾਲੋਂ ਮੋਟਾ ਤੌਲੀਆ, ਸੁੱਕੀਆਂ ਜੁਰਾਬਾਂ ਅਤੇ ਹਵਾ ਰੋਕਣ ਵਾਲਾ ਕੱਪੜਾ ਵਧੇਰੇ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹਨ।
ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਉਮੀਦ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਦੂਰ ਤੁਰਨਾ ਪਵੇਗਾ — ਸਨਾਨ ਦੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਰੇਤ, ਪੋਂਟੂਨ ਪੁਲਾਂ ਅਤੇ ਉੱਬੜ-ਖਾਬੜ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਕਈ ਕਿਲੋਮੀਟਰ। ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਪਾ ਕੇ ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਬਣਾਏ ਤੁਰਨ ਵਾਲੇ ਜੁੱਤੇ ਲਿਆਓ, ਨਵੇਂ ਜੁੱਤੇ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਅਜਿਹੀਆਂ ਚੱਪਲਾਂ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਲੰਮੀ ਦੂਰੀ ਨਾ ਤੁਰ ਸਕੋ।
ਘਾਟ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜੁੱਤੇ ਉਤਾਰਨੇ ਪੈਂਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਾਲ ਰੱਖਣ ਲਈ ਕੱਪੜੇ ਦਾ ਥੈਲਾ ਲਿਆਓ; ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਸਨਾਨ ਦੀ ਭੀੜ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਜੁੱਤੇ ਛੱਡਣ ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਕਿ ਸ਼ਾਇਦ ਉਹ ਮੁੜ ਕਦੇ ਨਾ ਮਿਲਣ, ਅਤੇ ਨੰਗੇ ਪੈਰੀਂ ਵਾਪਸੀ ਦਾ ਰਸਤਾ ਲੰਮਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਜਿੰਨਾ ਸੰਭਵ ਹੋ ਸਕੇ, ਓਨਾ ਘੱਟ ਸਮਾਨ ਲੈ ਕੇ ਜਾਓ। ਨਕਦੀ, ਪਛਾਣ-ਪੱਤਰ ਦੀ ਇੱਕ ਫ਼ੋਟੋਕਾਪੀ ਅਤੇ ਫ਼ੋਨ ਲਈ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਜਲ-ਰੋਧੀ ਥੈਲੀ; ਜੁੱਤਿਆਂ ਅਤੇ ਭਿੱਜੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਲਈ ਕੱਪੜੇ ਦਾ ਥੈਲਾ; ਪਾਣੀ ਦੀ ਇੱਕ ਬੋਤਲ।
ਪਿੱਛੇ ਛੱਡੋ: ਗਹਿਣੇ, ਵਧੀਆ ਕੈਮਰਾ, ਲੈਪਟਾਪ ਅਤੇ ਅਜਿਹੀ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਜਿਸ ਦੇ ਗੁਆਚਣ ਦਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੁੱਖ ਹੋਵੇ। ਰਵਾਇਤ ਅਤੇ ਤਜਰਬਾ ਦੋਵੇਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਬਿਲਕੁਲ ਸਪਸ਼ਟ ਹਨ — ਕੀਮਤੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਭੀੜ ਵਿੱਚ ਨਾ ਲੈ ਕੇ ਜਾਓ।
ਉਸੇ ਦਿਨ ਸਵੇਰੇ ਆਪਣੇ ਸਮੂਹ ਦੀ ਤਸਵੀਰ ਖਿੱਚੋ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਛੜ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਉਸ ਦੀ ਤਾਜ਼ਾ ਤਸਵੀਰ ਹੋਵੇਗੀ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਫ਼ ਦਿਖੇਗਾ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਕੀ ਪਹਿਨਿਆ ਹੈ; ਗੁੰਮਸ਼ੁਦਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕੈਂਪ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਹੀ ਮੰਗਦੇ ਹਨ।
ਪੂਰੀ ਯਾਤਰਾ ਅਤੇ ਕੁਝ ਵਾਧੂ ਦਿਨਾਂ ਲਈ ਦਵਾਈਆਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੂਲ ਪੈਕਿੰਗ ਵਿੱਚ, ਡਾਕਟਰੀ ਪਰਚੀ ਦੀ ਇੱਕ ਕਾਪੀ ਸਮੇਤ ਲਿਆਓ। ਮੇਲੇ ਦੇ ਮੈਡੀਕਲ ਕੈਂਪ ਬਹੁਤ ਚੰਗੇ ਅਤੇ ਮੁਫ਼ਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਹ ਮੰਗਣ ਉੱਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਖ਼ਾਸ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਵਾਲੀ ਦਵਾਈ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦੇ।
ਇਹ ਵੀ ਰੱਖੋ: ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਦੀ ਕਮੀ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲੂਣ, ਇੱਕ ਆਮ ਦਰਦ-ਨਿਵਾਰਕ ਦਵਾਈ, ਰੋਗਾਣੂ-ਨਾਸ਼ਕ, ਛਾਲਿਆਂ ਲਈ ਪਲਾਸਟਰ, ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਇਨਹੇਲਰ ਜਾਂ ਇੰਸੁਲਿਨ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਥੈਲੇ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਰੱਖੋ।
ਦਸਤਾਵੇਜ਼: ਆਪਣਾ ਪਛਾਣ-ਪੱਤਰ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਫ਼ੋਟੋਕਾਪੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖਰੇ ਰੱਖੋ। ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਤੀਰਥ-ਯਾਤਰੀ ਪਾਸਪੋਰਟ ਦੀ ਇੱਕ ਕਾਪੀ ਨਾਲ ਰੱਖਣ ਅਤੇ ਅਸਲ ਪਾਸਪੋਰਟ ਨੂੰ ਠਹਿਰਨ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰੱਖਣ।
ਛੋਟੇ ਨੋਟਾਂ ਵਿੱਚ ਨਕਦੀ। ਮੇਲੇ ਦੌਰਾਨ ਨੈੱਟਵਰਕ ਉੱਤੇ ਬਹੁਤ ਭਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਡਿਜੀਟਲ ਭੁਗਤਾਨ ਅਕਸਰ ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਅਸਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਇਸ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਕਿਸ਼ਤੀ, ਭੇਟਾ, ਚਾਹ ਅਤੇ ਦਾਨ ਲਈ ਛੋਟੇ ਮੁੱਲ ਦੇ ਨੋਟ ਰੱਖੋ।
ਅਤੇ ਉਹ ਗੱਲ ਜੋ ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ: ਛੋਟੇ ਬੱਚੇ ਦੀ ਬਾਂਹ ਦੇ ਹੇਠਲੇ ਹਿੱਸੇ ਉੱਤੇ ਪੱਕੇ ਮਾਰਕਰ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਫ਼ੋਨ ਨੰਬਰ ਲਿਖੋ, ਅਤੇ ਬਜ਼ੁਰਗ ਤੀਰਥ-ਯਾਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਕਾਰਡ ਦਿਓ ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਸਥਾਨਕ ਭਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਠਹਿਰਨ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਦਾ ਨਾਮ ਅਤੇ ਫ਼ੋਨ ਨੰਬਰ ਲਿਖਿਆ ਹੋਵੇ। ਹਰ ਮੇਲੇ ਦੇ ਗੁੰਮਸ਼ੁਦਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕੈਂਪ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਮਿਲਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਨਾਲ ਇਹ ਕੰਮ ਛੇਤੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਯਾਤਰਾ ਜਾਰੀ ਰੱਖੋ — ਅਗਲਾ ਪੜਾਅ
ਕਿਹੜੇ ਦਿਨ ਚੁਣਨੇ ਹਨ, ਦਿਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਕਿਵੇਂ ਵਿਉਂਤਣਾ ਹੈ, ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਕੀ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕਰਨਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕੀ ਛੱਡਣਾ ਹੈ।
ਪੜ੍ਹੋ: ਬਜ਼ੁਰਗ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਨਾਲ ਕੁੰਭ →