সেই আখাড়া যিয়ে এনে এজন দেৱতালৈ মুখ কৰিলে যাক বিচাৰি পাবলৈ কাকো কোৱাৰ প্ৰয়োজন নাই — সূৰ্য, যাক ইয়াত ভুৱন ভাস্কৰ সূৰ্যনাৰায়ণ ৰূপে পূজা কৰা হয়।
আনন্দৰ অৰ্থ পৰমানন্দ — ভোগ-সুখ নহয়, পৰম সত্তাৰ শাস্ত্ৰীয় বৰ্ণনা সৎ-চিৎ-আনন্দ অৰ্থাৎ সত্তা-চৈতন্য-আনন্দৰ তৃতীয় পদ। ইয়াৰ নামেৰে নামকৰণ কৰা আখাড়াই পথটোক নহয়, লক্ষ্যটোক নাম দিছে।
ইয়াৰ আৰাধ্য দেৱতা সূৰ্য, আখাড়াৰ প্ৰথা অনুসৰি ভুৱন ভাস্কৰ সূৰ্যনাৰায়ণ ৰূপে সম্বোধিত — জগতসমূহৰ আলোকদাতা সূৰ্য। সাতটা শৈৱ আখাড়াৰ ভিতৰত, য'ত প্ৰতিটোৰে বেলেগ বেলেগ অধিষ্ঠাত্ৰী দেৱতা আছে, আনন্দ হৈছে দৃশ্যমান জ্যোতিৰ ঘৰ: সেই দেৱতা যাক গায়ত্ৰীয়ে নিজেই ধ্যান কৰে, আৰু যাৰ সন্মুখত সম্প্ৰদায় নিৰ্বিশেষে প্ৰতিজন সাধনাৰত হিন্দুৱে উষাকালত জলৰ অৰ্ঘ্য অৰ্পণ কৰে।
আনন্দ পৰম্পৰাগতভাৱে নিৰঞ্জনী আখাড়াৰ সৈতে মিত্ৰতাবদ্ধ আৰু মেলাত তাৰ সৈতেই চলে — তাৰ গোটত শোভাযাত্ৰা কৰে, তাৰ কাষতে শিবিৰ পাতে, আৰু সেই সম্পৰ্কৰ ভিত্তিতে অমৃত স্নানৰ ক্ৰমত নিজৰ স্থান লয়।
সাতটা শৈৱ আখাড়াৰ মাজৰ এই মিত্ৰতাসমূহ পুৰণি আৰু স্থিৰ: অটল মহানিৰ্বাণীৰ সৈতে, আনন্দ নিৰঞ্জনীৰ সৈতে, আৰু আৱাহন আৰু অগ্নি জুনাৰ সৈতে। এইবোৰ শিকি লোৱাটোৱেই কুম্ভত শিবিৰ আৰু পতাকাৰ বিভ্ৰান্তিকৰ বৈচিত্ৰ্যৰ দৰে দেখা দৃশ্যটো বুজাৰ আটাইতকৈ দ্ৰুত উপায়।
আন প্ৰতিটো আখাড়াৰ দৰেই আনন্দৰ পেশ্বাইয়ে নিজৰ দেৱতাক আগত লৈ যায়, আৰু ইয়াৰ শিবিৰে সেই আনুষ্ঠানিক সমৃদ্ধি বজাই ৰাখে যাৰ বাবে এই ঘৰটো বহুদিনৰে পৰা পৰিচিত। স্নানসমূহৰ মাজত, প্ৰতিটো আখাড়াৰ দৰেই, শিবিৰেই সেই ঠাই য'ত দীক্ষা দিয়া হয়, নিযুক্তি নিশ্চিত কৰা হয়, আৰু সম্প্ৰদায়ৰ আভ্যন্তৰীণ কাম-কাজ সম্পন্ন কৰা হয় — যিবোৰ কুম্ভত কৰিলেহে বৈধ হয়, আন কোনো সময়ত নহয়।
যাত্ৰা অব্যাহত ৰাখক — পৰৱৰ্তী ভাগ
ৰাম আৰু কৃষ্ণৰ ৰামানন্দী পৰম্পৰাৰ তিনিটা বৈষ্ণৱ বৈৰাগী বাহিনীৰ প্ৰথমটো।
পঢ়ক: দিগম্বৰ অনী আখাড়া →