সাতটা শৈৱ ঘৰৰ ভিতৰত প্ৰাচীনতমসমূহৰ এটা, আৰু সেই আখাড়া যিয়ে বিঘ্ন-বিনাশকক নিজৰ আৰাধ্য দেৱতাৰূপে লয় — আদিম ৰূপৰ গণেশ, ইয়াত আদি গণেশ ৰূপে পূজিত।
অটল শব্দৰ অৰ্থ অচল — যাক লৰাব নোৱাৰি। এনে এটা ঘৰৰ বাবে এয়া এক উপযুক্ত নাম যাৰ আৰাধ্য দেৱতা গণেশ, ইয়াত আদি গণেশ ৰূপে তেওঁৰ আদিম ৰূপত পূজিত: যিকোনো কাৰ্য আৰম্ভৰ আগতে আৱাহন কৰা দেৱতা, পৰম্পৰাত যাৰ কাম হৈছে পথৰ বাধা আঁতৰাই আৰম্ভণি সম্ভৱ কৰি তোলা।
সংখ্যাৰ হিচাপত অটল সাতটা শৈৱ আখাড়াৰ ভিতৰত সৰুবোৰৰ এটা, আৰু নিজৰ হিচাপ অনুসৰি প্ৰাচীনতমবোৰৰ এটা। দশনামী ব্যৱস্থাত ইয়াৰ সাধুসকলে নিজৰ ভাতৃ-আখাড়াসমূহৰ দৰেই দহটা মঠীয়া নাম বহন কৰে, আৰু ইয়াৰ আভ্যন্তৰীণ শাসন একেই শ্ৰী পঞ্চ আৰ্হি অনুসৰণ কৰে — পাঁচজনৰ পৰিষদ, যাক ব্ৰহ্মা, বিষ্ণু, শিৱ, শক্তি আৰু গণেশৰ প্ৰতিনিধি বুলি ধৰা হয়।
আখাড়াৰ প্ৰধান কাৰ্যালয় কাশীত — বাৰাণসী, শিৱৰ নগৰী আৰু ত্যাগী পৰম্পৰাসমূহৰ অবিচ্ছিন্নভাৱে বসতিপূৰ্ণ প্ৰাচীনতম পীঠ — হৰিদ্বাৰ, উজ্জয়িনী আৰু বৰোদাত শাখাসহ।
অটল বহুদিনৰে পৰা মহানিৰ্বাণী আখাড়াৰ সৈতে মিত্ৰতাবদ্ধ, মেলাত তাৰ সৈতে শোভাযাত্ৰা কৰে আৰু শিবিৰ পাতে। এই মিত্ৰতাসমূহ সেই ব্যৱহাৰিক তথ্যবোৰৰ এটা যিবোৰ দৰ্শনাৰ্থীয়ে কেৱল চাই চাইহে শিকে: তেৰটা আখাড়াই কুম্ভত তেৰটা স্বতন্ত্ৰ সংস্থা হিচাপে নহয়, কম সংখ্যক গোট হিচাপে চলে, প্ৰতিটো গোটৰ নিজস্ব আভ্যন্তৰীণ অগ্ৰাধিকাৰ-ক্ৰমৰ সৈতে।
প্ৰতিটো আখাড়াৰ দৰেই অটলে নিজৰ পেশ্বাইৰ সৈতে মেলা নগৰীত প্ৰৱেশ কৰে আৰু অমৃত স্নানৰ ক্ৰমত নিজৰ নিৰ্ধাৰিত স্থানত স্নান কৰে। জুনা বা নিৰঞ্জনীতকৈ সৰু ইয়াৰ শিবিৰ মেলাৰ সেই শান্ত ঠাইবোৰৰ এটা য'ত কথা পাতিবলৈ সময় থকা সাধুসকলৰ সৈতে বহিব পাৰি — অভিজ্ঞ তীৰ্থযাত্ৰীসকলে কেৱল আটাইতকৈ ডাঙৰবোৰ নহয়, সৰু আখাড়াবোৰ বিচাৰি যোৱাৰ এটা কাৰণ।
যাত্ৰা অব্যাহত ৰাখক — পৰৱৰ্তী ভাগ
পীঠ কাশীত, শাখা হৰিদ্বাৰ আৰু প্ৰয়াগৰাজত, আৰু এনে এজন আৰাধ্য দেৱতা যাক পৰম্পৰাৰ উৎসসমূহে নিজেই দুই ধৰণে লিপিবদ্ধ কৰে।
পঢ়ক: আৱাহন আখাড়া →