দুটা উদাসীন ঘৰৰ ভিতৰত ডাঙৰটো — এক পৰম্পৰা যি সচেতনভাৱে হিন্দু আৰু শিখৰ মাজত থিয় হয়, গুৰু নানকৰ জ্যেষ্ঠ পুত্ৰ শ্ৰী চান্দক গুৰু চন্দ্ৰদেৱ ৰূপে শ্ৰদ্ধা কৰে।
উদাসীন সম্প্ৰদায়ে নিজৰ উৎস শ্ৰী চান্দ (পৰম্পৰা অনুসৰি 1494–1629)ৰ পৰা বিচাৰে, গুৰু নানকৰ জ্যেষ্ঠ পুত্ৰ, যিয়ে শিখ গুৰুসকলৰ গৃহস্থ পথত নিজৰ পিতৃক অনুসৰণ নকৰি ত্যাগৰ পথ ল'লে। উদাসীনসকলে তেওঁক গুৰু চন্দ্ৰদেৱ ৰূপে ধাৰণ কৰে আৰু তেওঁক শিৱৰ অৱতাৰ বুলি গণ্য কৰে।
ইয়াৰ ফলত উদাসীন আখাড়াসমূহ এক প্ৰকৃত অসাধাৰণ অৱস্থানত থাকে: তেওঁলোকৰ পৰম্পৰা প্ৰথম শিখ গুৰুৰ পৰিয়ালত আৰম্ভ হয়, আনহাতে তেওঁলোকৰ সাধনা, দেৱতা আৰু কুম্ভমেলাত স্থান হিন্দু ত্যাগী সম্প্ৰদায়ৰ দৰে। তেওঁলোকে শ্ৰী চান্দৰ লগতে গণেশ, লক্ষ্মী, বিষ্ণু আৰু শিৱক সন্মান কৰে। এই ব্যৱস্থা মাজে মাজে মূলসুঁতিৰ শিখ প্ৰতিষ্ঠানসমূহৰ সৈতে উত্তেজনাৰ কাৰণ হৈছে, আৰু ইয়াত স্পষ্টভাৱে কোৱা হৈছে কাৰণ এই আখাড়াটো কি, তাৰ কেন্দ্ৰত এইটোৱেই আছে।
আখাড়াই নিজৰ স্থাপনা 1825 চনৰ বসন্ত পঞ্চমীত, হৰিদ্বাৰৰ হৰ কী পৌড়ীত বুলি লিপিবদ্ধ কৰে — সেই একে ঘাট য'ত অমৃত পৰিছিল বুলি কোৱা হয়। ইয়াৰ স্থাপনাৰ কৃতিত্ব যোগীৰাজ শ্ৰী নিৰ্বাণদেৱ মহাৰাজক দিয়া হয়, যদিও পৰম্পৰাৰ ভিতৰৰ এক বিকল্প বিৱৰণে ইয়াক সন্ত সন্তোখ দাসৰ বুলি কয়; দুয়োটাকে ধাৰণ কৰা হয়, আৰু এই পৃষ্ঠাই এটা বাছি লোৱাৰ সলনি দুয়োটাকে লিপিবদ্ধ কৰে।
হৰিদ্বাৰত স্থাপিত হোৱা সত্ত্বেও আখাড়াৰ মুখ্য আশ্ৰম প্ৰয়াগৰাজৰ কৃষ্ণনগৰত, আৰু ই সমগ্ৰ ভাৰতত প্ৰায় এশটা আশ্ৰম চলায়। স্বাধীনতা আন্দোলনৰ সময়ত আখাড়াই স্বাধীনতা সংগ্ৰামীসকলক প্ৰশিক্ষণ আৰু আশ্ৰয় দিছিল — আখাড়া-জালে কেৱল ধৰ্মীয় প্ৰতিষ্ঠান হিচাপেই নহয়, তাতোকৈ বেছি হিচাপে কাম কৰাৰ কেইবাটাও উদাহৰণৰ এটা।
উদাসীন আখাড়াসমূহে পৰম্পৰাগত ক্ৰমত শৈৱ আৰু বৈষ্ণৱ গোটৰ পিছত নিজৰ গোটত শোভাযাত্ৰা আৰু স্নান কৰে। মেলাত বড়া উদাসীনৰ উপস্থিতি দূৰৰ পৰাই ইয়াৰ ধৰ্ম-ধ্বজাৰ দ্বাৰা চিহ্নিত হয় — প্ৰায় পঁচোত্তৰ ফুট ওখ খুঁটাত উত্তোলিত এখন পতাকা, মেলা নগৰীৰ আটাইতকৈ ওখবোৰৰ এখন আৰু উদাসীন শিবিৰ বিচাৰি ফুৰা যিকোনো লোকৰ বাবে এক নিৰ্ভৰযোগ্য চিহ্ন।
আন আখাড়াসমূহৰ দৰেই ইয়াৰ শাসন এজন মূৰব্বীৰ দ্বাৰা নহয়, জ্যেষ্ঠ মহন্তসকলৰ পৰিষদৰ দ্বাৰা চলে — সেই পঞ্চায়তী আৰ্হি যিটো ইয়াৰ আনুষ্ঠানিক নামে বহন কৰে।
যাত্ৰা অব্যাহত ৰাখক — পৰৱৰ্তী ভাগ
বড়া উদাসীনৰ পৰা উনৈশ শতিকাৰ এক বিচ্ছেদ, যাৰ শোভাযাত্ৰাত কোনো অস্ত্ৰ নাথাকে।
পঢ়ক: নয়া উদাসীন আখাড়া →