ହଁ, ଆପଣଙ୍କୁ ସ୍ୱାଗତ, ଏବଂ ହଁ, ଆପଣ ସ୍ନାନ କରିପାରିବେ। ଆପଣଙ୍କଠାରୁ ବିଶ୍ୱାସ ଆଶା କରାଯାଏ ନାହିଁ — କେବଳ ଅନ୍ୟ କାହାର ପବିତ୍ର ଅବସରରେ ଜଣେ ଅତିଥିଙ୍କ ସାଧାରଣ ଶିଷ୍ଟାଚାର ଆଶା କରାଯାଏ।
କୁମ୍ଭ ବିଷୟରେ ଯେତେ ଦିନର ଅଭିଲେଖ ରହିଛି, ସେତେ ଦିନ ଧରି ଏହା ଭାରତ ବାହାରର ଦର୍ଶନାର୍ଥୀଙ୍କୁ ଆକର୍ଷିତ କରିଆସିଛି, ଏବଂ ଶତାବ୍ଦୀ ଧରି ବିଦେଶୀ ବିଦ୍ୱାନ, ତୀର୍ଥଯାତ୍ରୀ ଓ ପର୍ଯ୍ୟଟକମାନଙ୍କୁ ଆଖଡ଼ା ଶିବିରରେ ସ୍ୱାଗତ କରାଯାଇଛି। ଆପଣ ଜଳରେ ପ୍ରବେଶ କରିବା ପୂର୍ବରୁ ଘାଟରେ କେହି ଆପଣଙ୍କ ଧର୍ମ କିମ୍ବା ଜାତୀୟତା ପଚାରିବେ ନାହିଁ।
ଏହି ଅବସରର ଆଶା ହେଉଛି, ଆପଣ କୌଣସି ଦୃଶ୍ୟର ଦର୍ଶକ ଭାବେ ନୁହେଁ, ବରଂ ଅନ୍ୟ କାହାର ପବିତ୍ର ବିଧିରେ ଜଣେ ଅତିଥି ଭାବେ ଆସନ୍ତୁ। ପାର୍ଥକ୍ୟଟି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଆଚରଣରେ ରହିଛି, ଏବଂ ତାହା ଲୋକଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ ପଡ଼େ।
ଏକ ସାଧାରଣ ପର୍ଯ୍ୟଟକ ଭିସାରେ ଯାତ୍ରା କରନ୍ତୁ; ଜଣେ ସାଧାରଣ ଦର୍ଶନାର୍ଥୀଙ୍କ ପାଇଁ କୁମ୍ଭରେ କୌଣସି ବିଶେଷ ଅନୁମତି ଦରକାର ନାହିଁ। ଏହି ନିୟମଗୁଡ଼ିକ ବଦଳୁଥିବାରୁ, ଯାତ୍ରା ପୂର୍ବରୁ ଭାରତୀୟ ଦୂତାବାସରେ ଆପଣଙ୍କ ଜାତୀୟତା ପାଇଁ ପ୍ରଚଳିତ ନିୟମ ଏବଂ ଇ-ଭିସା ଯୋଗ୍ୟତା ଯାଞ୍ଚ କରନ୍ତୁ।
ନିଜ ପାଖରେ ପାସପୋର୍ଟ ଏବଂ ଭିସାର ଏକ ନକଲ ରଖନ୍ତୁ, ଏବଂ ମୂଳ କାଗଜପତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ଆପଣଙ୍କ ରହଣି ସ୍ଥାନରେ ସୁରକ୍ଷିତ ରଖନ୍ତୁ। କେତେକ ମେଳା ରହଣି ସ୍ଥାନରେ ନିୟମିତ ପ୍ରକ୍ରିୟା ଭାବେ ବିଦେଶୀ ଅତିଥିଙ୍କ ପଞ୍ଜୀକରଣ କରାଯିବ।
ସାମ୍ବାଦିକ ଏବଂ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ଦଳ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭିନ୍ନ ବର୍ଗରେ ପଡ଼ନ୍ତି ଏବଂ ସେମାନଙ୍କୁ ଆଗୁଆ ସ୍ୱୀକୃତି ଦରକାର — ଏ ବିଷୟରେ ଏଠାରେ ନୁହେଁ, ଆମର ଗଣମାଧ୍ୟମ ଏବଂ VVIP ପୃଷ୍ଠାରେ ଉଲ୍ଲେଖ ରହିଛି।
ଶାଳୀନ ପୋଷାକ ପିନ୍ଧନ୍ତୁ — ପୁରୁଷ ଓ ମହିଳା ଉଭୟେ କାନ୍ଧ ଏବଂ ଆଣ୍ଠୁ ଢାଙ୍କନ୍ତୁ। ଆପଣ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପୋଷାକ ପିନ୍ଧି ସ୍ନାନ କରିବେ; ସ୍ୱିମ୍ସୁଟ୍ ଉପଯୁକ୍ତ ନୁହେଁ ଏବଂ ଏହା ଆପଣଙ୍କ ଆଖପାଖର ଲୋକଙ୍କୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ଅସହଜ କରିବ। ଭିଜାଇ ପାରିବା ଭଳି ସୂତା ପୋଷାକ ଏବଂ ବଦଳାଇବା ପାଇଁ ଆଉ ଏକ ଶୁଖିଲା ପୋଷାକ ରଖନ୍ତୁ।
ଘାଟ ନିକଟରେ ଏବଂ ମନ୍ଦିର ଓ ଶିବିରରେ ଅନ୍ୟମାନେ ଯେଉଁଠାରେ ଜୋତା କାଢ଼ନ୍ତି, ସେଠାରେ ଆପଣ ମଧ୍ୟ ଜୋତା କାଢ଼ନ୍ତୁ।
ଫଟୋଗ୍ରାଫି। ମେଳା ପୃଥିବୀର ସବୁଠାରୁ ଫଟୋଜେନିକ୍ ଅବସରଗୁଡ଼ିକ ମଧ୍ୟରୁ ଗୋଟିଏ, ଏବଂ ଠିକ୍ ଏହିଠାରେ ହିଁ ଦର୍ଶନାର୍ଥୀମାନେ ସବୁଠାରୁ ଅଧିକ ଭୁଲ୍ କରନ୍ତି। କୌଣସି ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ଫଟୋ ଉଠାଇବା ପୂର୍ବରୁ ସର୍ବଦା ଅନୁମତି ମାଗନ୍ତୁ, ଏବଂ ମନା କଲେ ଯୁକ୍ତି ନ କରି ତାହା ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ। ସ୍ନାନ କରୁଥିବା କିମ୍ବା ପୋଷାକ ବଦଳାଉଥିବା କାହାରି ଫଟୋ କେବେ ଉଠାନ୍ତୁ ନାହିଁ। ମୃତ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ପାଇଁ ବିଧି କରୁଥିବା କୌଣସି ପରିବାରର ଫଟୋ କେବେ ଉଠାନ୍ତୁ ନାହିଁ। ନାଗା ସାଧୁମାନେ ପୋଷାକ ପ୍ରଦର୍ଶନୀର ବସ୍ତୁ ନୁହନ୍ତି; କେତେକ ଖୁସିରେ ଫଟୋ ଉଠାଇବାକୁ ଦେବେ, ଆଉ କେତେକ ଦେବେ ନାହିଁ, ଏହା ଜାଣିବାର ଉପାୟ ହେଉଛି ପଚାରିବା।
ବିନା ଆମନ୍ତ୍ରଣରେ କୌଣସି ସାଧୁ, ତାଙ୍କ ଆସନ, ତାଙ୍କ ଅଗ୍ନି କିମ୍ବା ତାଙ୍କ ଉପକରଣକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ। ଆପଣଙ୍କୁ ପ୍ରସାଦ ଦିଆଗଲେ, ତାହା ଡାହାଣ ହାତରେ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ।
ମେଳା ଅଞ୍ଚଳର କୌଣସି ସ୍ଥାନରେ ମାଂସ, ଅଣ୍ଡା କିମ୍ବା ମଦ୍ୟ ଅନୁମତିପ୍ରାପ୍ତ ନୁହେଁ। ଏଥିରେ କୌଣସି ଆପୋଷ ହୁଏ ନାହିଁ ଏବଂ ଏହାକୁ ଗମ୍ଭୀରତାର ସହ ନିଆଯାଏ।
ଆପଣଙ୍କୁ ଆଖଡ଼ା ଶିବିରରେ ବସିବାକୁ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କରାଗଲେ, ବସନ୍ତୁ। ଚା ଗ୍ରହଣ କରି ଏକ ଘଣ୍ଟା ରହିବା, କ୍ୟାମେରା ଧରି ଦିନସାରା ବୁଲିବା ଅପେକ୍ଷା ଆପଣଙ୍କୁ ଅଧିକ ଶିଖାଇବ।
ଉପଯୋଗୀ ଭାବେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିବାର ସୀମାଠାରୁ ଏହା ଅତ୍ୟନ୍ତ ବିଶାଳ — କୋଟି କୋଟି ଲୋକଙ୍କ ଏକ ଅସ୍ଥାୟୀ ସହର, ଯାହାର ନିଜସ୍ୱ ସଡ଼କ, ଚିକିତ୍ସାଳୟ ଏବଂ ପୁଲିସ ଅଞ୍ଚଳ ରହିଛି। ଦୂରତା ଅଧିକ, ଭିଡ଼ ଘନ, ଏବଂ ଫୋନ୍ ନେଟୱର୍କ ନିୟମିତ ଭାବେ ବିଫଳ ହୁଏ।
ଉତ୍ତର ଭାରତର ସହରଗୁଡ଼ିକରେ ଜାନୁଆରୀ ଓ ଫେବୃଆରୀ ମାସରେ ଥଣ୍ଡା ପଡ଼େ, ଏବଂ ନଦୀଗୁଡ଼ିକର ଜଳ ବରଫ ପରି ଶୀତଳ ଥାଏ।
ପାଶ୍ଚାତ୍ୟ ମାନଦଣ୍ଡ ଅନୁସାରେ ସୁବିଧାଗୁଡ଼ିକ ମୌଳିକ ଓ ସାମୂହିକ। ଶୌଚାଳୟ ଅନେକ ଅଛି, କିନ୍ତୁ ସରଳ। ରହିବା ବ୍ୟବସ୍ଥା, ଭଲ ବ୍ୟବସ୍ଥା ମଧ୍ୟ, ସାଧାରଣ।
ଏବଂ ସେଠାକୁ ଯାଇଥିବା ଲୋକଙ୍କ ସାଧାରଣ ମତରେ, ଏହାର ଅନୁଭବ ଅନ୍ୟ ସବୁଠାରୁ ଭିନ୍ନ। ପ୍ରାୟ ସମସ୍ତ ଅନୁଭବୀ ଲୋକଙ୍କ ପରାମର୍ଶ ହେଉଛି: କେବଳ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ସକାଳ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନ ରହି ଅଧିକ ସମୟ ରୁହନ୍ତୁ, ଏବଂ କେବଳ ଅମୃତ ସ୍ନାନର ଭିଡ଼ରେ ନ ରହି ଅତି କମରେ ଗୋଟିଏ ଦିନ ମେଳାର ସାଧାରଣ ଲୟରେ — କୌଣସି କଳ୍ପବାସୀ ଶିବିରରେ, କୌଣସି ଅଖାଡ଼ାର ସନ୍ଧ୍ୟା ପ୍ରବଚନରେ, କିମ୍ବା ପ୍ରଭାତରେ କୌଣସି ଶାନ୍ତ ଘାଟରେ — ବିତାନ୍ତୁ।
ଯାତ୍ରା ଜାରି ରଖନ୍ତୁ — ପରବର୍ତ୍ତୀ ଭାଗ
ବ୍ୟବହାରିକ ତାଲିକା — ସ୍ନାନ ବସ୍ତ୍ର, ଥଣ୍ଡା ପାଇଁ ସାମଗ୍ରୀ, ପାଦୁକା, ଦଲିଲପତ୍ର, ଏବଂ କ’ଣ ଘରେ ଛାଡ଼ିଯିବେ।
ପଢ଼ନ୍ତୁ: କ’ଣ ସାଙ୍ଗରେ ନେବେ →