ସେହି ଅଖାଡ଼ା, ଯାହା ଏପରି ଜଣେ ଦେବତାଙ୍କ ଆଡ଼କୁ ମୁହାଁଇଲା ଯାହାଙ୍କୁ କିପରି ଖୋଜିବାକୁ ହୁଏ ତାହା କାହାକୁ କହିବାକୁ ପଡ଼େ ନାହିଁ — ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଯିଏ ଏଠାରେ ଭୁବନ ଭାସ୍କର ସୂର୍ଯ୍ୟନାରାୟଣ ରୂପେ ପୂଜିତ।
ଆନନ୍ଦର ଅର୍ଥ ପରମାନନ୍ଦ — ସୁଖ ନୁହେଁ, ବରଂ ପରମ ସତ୍ତାର ଶାସ୍ତ୍ରୀୟ ବର୍ଣ୍ଣନା ସତ୍-ଚିତ୍-ଆନନ୍ଦ, ଅର୍ଥାତ୍ ସତ୍ତା-ଚେତନା-ପରମାନନ୍ଦର ତୃତୀୟ ପଦ। ଏହାର ନାମରେ ନାମିତ ଅଖାଡ଼ାଟି ପଥ ନୁହେଁ, ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ ନାମିତ କରେ।
ଏହାର ଦେବତା ହେଉଛନ୍ତି ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଯାହାଙ୍କୁ ଅଖାଡ଼ାର ପ୍ରଚଳନରେ ଭୁବନ ଭାସ୍କର ସୂର୍ଯ୍ୟନାରାୟଣ ବୋଲି ସମ୍ବୋଧନ କରାଯାଏ — ଜଗତଗୁଡ଼ିକୁ ଆଲୋକିତ କରୁଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟ। ସାତଟି ଶୈବ ଅଖାଡ଼ାର ପ୍ରତ୍ୟେକର ଭିନ୍ନ ଆରାଧ୍ୟ ଦେବତା ଥିବାବେଳେ, ଆନନ୍ଦ ହେଉଛି ଦୃଶ୍ୟମାନ ଆଲୋକର ଗୃହ: ସେହି ଦେବତା ଯାହାଙ୍କୁ ସ୍ୱୟଂ ଗାୟତ୍ରୀ ଧ୍ୟାନ କରେ ଏବଂ ଯାହାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ସମ୍ପ୍ରଦାୟ ନିର୍ବିଶେଷରେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଆଚରଣନିଷ୍ଠ ହିନ୍ଦୁ ପ୍ରଭାତରେ ଜଳର ଅର୍ଘ୍ୟ ଅର୍ପଣ କରନ୍ତି।
ପରମ୍ପରାଗତ ଭାବେ ଆନନ୍ଦ ନିରଞ୍ଜନୀ ଅଖାଡ଼ା ସହ ମୈତ୍ରୀବଦ୍ଧ ଏବଂ ମେଳାରେ ତାହା ସହିତ ଗତି କରେ — ତାହାର ଦଳରେ ଶୋଭାଯାତ୍ରା କରେ, ତାହା ପାଖରେ ଶିବିର ସ୍ଥାପନ କରେ ଏବଂ ଏହି ସମ୍ପର୍କ ଅନୁସାରେ ଅମୃତ ସ୍ନାନ କ୍ରମରେ ନିଜ ସ୍ଥାନ ଗ୍ରହଣ କରେ।
ସାତଟି ଶୈବ ଅଖାଡ଼ା ମଧ୍ୟରେ ଏହି ମୈତ୍ରୀଗୁଡ଼ିକ ପ୍ରାଚୀନ ଓ ସ୍ଥିର: ଅଟଳ ସହ ମହାନିର୍ବାଣୀ, ଆନନ୍ଦ ସହ ନିରଞ୍ଜନୀ, ଏବଂ ଆବାହନ ଓ ଅଗ୍ନି ସହ ଜୁନା। ଏଗୁଡ଼ିକୁ ଜାଣିବା ହେଉଛି କୁମ୍ଭରେ ଅନ୍ୟଥା ଭ୍ରମ ସୃଷ୍ଟିକାରୀ ମନେ ହେଉଥିବା ଅସଂଖ୍ୟ ଶିବିର ଓ ପତାକାକୁ ବୁଝିବାର ସବୁଠାରୁ ଶୀଘ୍ର ଉପାୟ।
ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅଖାଡ଼ା ପରି ଆନନ୍ଦର ପେଶୱାଇର ଅଗ୍ରଭାଗରେ ଏହାର ଦେବତାଙ୍କୁ ବହନ କରାଯାଏ, ଏବଂ ଏହାର ଶିବିର ସେହି ଆନୁଷ୍ଠାନିକ ସମୃଦ୍ଧିକୁ ବଜାୟ ରଖେ ଯାହା ପାଇଁ ଏହି ଗୃହ ଦୀର୍ଘକାଳ ଧରି ପରିଚିତ। ସ୍ନାନଗୁଡ଼ିକ ମଧ୍ୟବର୍ତ୍ତୀ ସମୟରେ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅଖାଡ଼ା ପରି, ଶିବିରରେ ଦୀକ୍ଷା ପ୍ରଦାନ କରାଯାଏ, ନିଯୁକ୍ତିଗୁଡ଼ିକ ନିଶ୍ଚିତ କରାଯାଏ ଏବଂ ସମ୍ପ୍ରଦାୟର ଆଭ୍ୟନ୍ତରୀଣ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପାଦିତ ହୁଏ — ଏପରି କାର୍ଯ୍ୟ ଯାହା କେବଳ କୁମ୍ଭରେ ବିଧିସମ୍ମତ ଭାବେ କରାଯାଇପାରେ, ଅନ୍ୟ କୌଣସି ସମୟରେ ନୁହେଁ।
ଯାତ୍ରା ଜାରି ରଖନ୍ତୁ — ପରବର୍ତ୍ତୀ ଭାଗ
ରାମ ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ରାମାନନ୍ଦୀ ପରମ୍ପରାରେ ଥିବା ତିନୋଟି ବୈଷ୍ଣବ ବୈରାଗୀ ସେନା ମଧ୍ୟରୁ ପ୍ରଥମ।
ପଢ଼ନ୍ତୁ: ଦିଗମ୍ବର ଅଣୀ ଅଖାଡ଼ା →